Co grozi za trzymanie rzeczy na klatce schodowej? Mandat, Kara, Ryzyko (2025)

Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego ten stary fotel czy rower, który "tylko na chwilę" wylądował na klatce schodowej, może przysporzyć realnych problemów? Choć wydaje się to niewinne, musimy sobie uświadomić: co grozi za trzymanie rzeczy na klatce schodowej? Otóż, takie działanie jest w świetle prawa wykroczeniem, co oznacza, że grozi kara finansowa, potencjalnie sięgająca nawet kilkuset złotych. To zagadnienie wykracza poza zwykły spór sąsiedzki – dotyczy podstawowych zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego w naszych wspólnych przestrzeniach.

• Mandaty i kary: Ile może kosztować trzymanie rzeczy na klatce schodowej?
• Bezpieczeństwo na klatce schodowej: Zagrożenie pożarowe i utrudniona ewakuacja
• Usunięcie przedmiotów na koszt mieszkańca – Dodatkowe koszty
• Co zrobić, gdy sąsiad zastawia klatkę? Rola zarządcy i przepisy

* dane ilustracyjne, oparte na typowych obserwacjach w budownictwie wielorodzinnym.

Mandaty i kary: Ile może kosztować trzymanie rzeczy na klatce schodowej?

Kwestia finansowa jest często pierwszym aspektem, który przychodzi na myśl w kontekście odpowiedzialności za nielegalne składowanie. Prawo w Polsce wyraźnie określa takie działania jako wykroczenie, podlegające karze.

Podstawą prawną do nałożenia kary jest zazwyczaj Kodeks Wykroczeń. Artykuł 54 Kodeksu Wykroczeń mówi jasno, że kto wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym lub zakłóca spokój albo porządek publiczny, podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany. Klatka schodowa, choć część prywatnej własności wspólnej, jest miejscem publicznym w rozumieniu przepisów porządkowych i przeciwpożarowych.

Zobacz także: Jaka żywica na schody zewnętrzne? Poliuretanowa!

To standardowy wymiar kary za wykroczenie porządkowe. Jednak to nie jedyna podstawa prawna, na której można bazować, a kwoty mandatów mogą być znacznie wyższe, zwłaszcza gdy zastawienie stwarza bezpośrednie zagrożenie.

Bardzo często stosowane są przepisy przeciwpożarowe. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów określa, że drogi ewakuacyjne muszą być wolne od przeszkód. Naruszenie tych przepisów to również wykroczenie.

W przypadku poważnego naruszenia przepisów przeciwpożarowych, co zagracenie klatki schodowej niewątpliwie stanowi, grzywna może być nałożona na podstawie Ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Tu kwoty mogą sięgać 5000 złotych.

Zobacz także: Jak położyć linoleum na schody w 2025 roku? Poradnik krok po kroku

Kto nakłada te kary? Najczęściej są to funkcjonariusze Straży Miejskiej lub Gminnej, którzy patrolują okolice i reagują na zgłoszenia od mieszkańców czy zarządców. Mają oni uprawnienia do wystawienia mandatu karnego na miejscu.

Policja również może interweniować i nałożyć mandat, szczególnie jeśli sytuacja na klatce prowadzi do innych problemów, np. zakłócenia spokoju, bo hałasujące przedmioty się przewracają. Ich działania częściej dotyczą jednak szerszego zakresu interwencji porządkowych.

Państwowa Straż Pożarna, choć rzadziej interweniuje w pojedynczych, drobnych przypadkach, ma uprawnienia kontrolne i może nałożyć kary za rażące naruszenia przepisów przeciwpożarowych podczas planowych kontroli lub w wyniku poważnych zgłoszeń. Ich mandaty często bywają wyższe.

Warto zrozumieć proces. Zazwyczaj na początku zarządca wysyła pisma, prosi o usunięcie przedmiotów. Jeśli to nie działa, sprawa może zostać zgłoszona Straży Miejskiej, która przyjedzie na miejsce, oceni sytuację i najpierw może pouczyć lub od razu nałożyć mandat.

W przypadku, gdy mieszkaniec odmówi przyjęcia mandatu, sprawa trafia do sądu rejonowego. W sądzie wymiar kary może być zarówno niższy, jak i znacznie wyższy niż pierwotny mandat, w skrajnych przypadkach przekraczając 5000 zł, w zależności od oceny szkodliwości czynu.

Często pomijanym aspektem jest to, że każde kolejne zgłoszenie dotyczące tej samej osoby i tych samych przedmiotów na klatce schodowej może skutkować kolejnym mandatem. Nie jest tak, że raz zapłacona kara zwalnia z obowiązku uprzątnięcia i pozwala składować dalej w nieskończoność.

Analiza przypadków pokazuje, że najczęściej spotykaną karą jest mandat Straży Miejskiej w wysokości od 100 do 300 złotych. Kwota ta zależy od interpretacji sytuacji przez interweniującego funkcjonariusza – czy uzna to za "tylko" zaśmiecanie/zakłócanie porządku, czy też doszuka się wyraźnego zagrożenia pożarowego lub ewakuacyjnego.

Dla wielu osób nawet mandat rzędu 200 zł jest dotkliwy i staje się impulsem do działania. Jednak dla innych, zwłaszcza tych, którzy lekceważą przepisy, kary finansowe mogą się kumulować.

Przykład z życia? Typowe studium przypadku dotyczy roweru. Zostawiony na klatce, bywa tolerowany. Gdy jednak mieszkańcy zaczynają składać skargi, pojawia się pismo od zarządcy z prośbą o usunięcie w ciągu 7 dni. Brak reakcji prowadzi do zgłoszenia Straży Miejskiej. Pierwsza wizyta to często pouczenie, druga to już mandat 100 zł. Trzecie zgłoszenie? Kolejny mandat, może już 200 zł. W efekcie, "darmowe" przechowywanie roweru zaczyna wiązać się z zauważalnymi kosztami finansowymi.

Innym przykładem są materiały po remoncie – worki z gruzem, styropian. Stanowią one nie tylko przeszkodę, ale i znaczące zagrożenie pożarowe ze względu na łatwopalność. W takiej sytuacji straż miejska lub nawet PSP mogą od razu nałożyć wyższy mandat, powołując się na przepisy ppoż.

Pamiętajmy, że te mandaty i kary dotyczą nie tylko samego faktu składowania, ale też ignorowania wezwań do uprzątnięcia. Opór przed zastosowaniem się do prośby zarządcy czy upomnienia sąsiada może być traktowany jako okoliczność obciążająca.

Należy być świadomym, że "chwilowe" składowanie może bardzo szybko przerodzić się w "stworzenie warunków sprzyjających powstaniu pożaru" lub "utrudnienie ewakuacji", co w świetle prawa podwyższa szkodliwość czynu i potencjalną wysokość kary.

W pewnych ekstremalnych sytuacjach, gdzie zastawienie klatki prowadzi do faktycznego utrudnienia pracy służbom ratowniczym (np. nie mogą wnieść sprzętu medycznego), konsekwencje prawne i finansowe mogą być jeszcze poważniejsze, wykraczając poza mandat za wykroczenie i dotykając odpowiedzialności karnej lub cywilnej w przypadku szkody.

Podsumowując aspekt finansowy, lekceważenie zakazu trzymania rzeczy na klatce schodowej to gra warta świeczki tylko pozornie. Początkowy brak kosztów szybko może przerodzić się w wydatek rzędu kilkuset, a w skrajnych przypadkach nawet kilku tysięcy złotych. Dodajmy do tego potencjalne koszty usunięcia rzeczy na koszt właściciela, a rachunek staje się naprawdę poważny.

Dlatego, zanim zdecydujemy się zostawić cokolwiek na klatce "tylko na chwilę", warto zastanowić się, czy potencjalny mandat i związane z nim koszty nie przewyższą znacznie kosztu np. wynajęcia pojemnika na odpady wielkogabarytowe czy przewiezienia rzeczy we właściwe miejsce. Perspektywa oszczędności w ten sposób jest złudna.

Dodatkowe kary mogą wynikać również z regulaminu wspólnoty mieszkaniowej lub spółdzielni. Chociaż regulaminy nie mogą wprowadzać mandatów w rozumieniu prawa powszechnego (to domena państwa i uprawnionych służb), mogą przewidywać kary umowne czy opłaty za dodatkowe interwencje generowane przez takie zachowania, co stanowi kolejny element kosztowy dla niezdyscyplinowanego mieszkańca.

Warto też pamiętać, że poza bezpośrednią karą finansową, konsekwencją może być również utrata zaufania sąsiedzkiego, która w mikrokosmosie życia wspólnotowego potrafi być bardziej dotkliwa niż niejeden mandat. Atmosfera napięcia i konfliktu wynikająca z naruszania porządku wpływa na komfort życia wszystkich, co jest formą niewymiernej, ale realnej "kary społecznej".

Każdy zarządca wspólnoty czy spółdzielni może opowiedzieć dziesiątki historii o walkach z zastawiającymi. Często jest to droga przez mękę, angażująca czas i zasoby, które mogłyby być przeznaczone na inne, ważniejsze dla wspólnoty cele. Te historie prawie zawsze zaczynają się od "tylko jednej małej rzeczy".

Bezpieczeństwo na klatce schodowej: Zagrożenie pożarowe i utrudniona ewakuacja

Zostawianie rzeczy na klatce schodowej to nie tylko kwestia estetyki czy porządku – to przede wszystkim realne zagrożenie dla życia i zdrowia wszystkich mieszkańców budynku. Eksperci z zakresu bezpieczeństwa pożarowego są co do tego zgodni.

Klatka schodowa, oprócz swojej oczywistej funkcji komunikacyjnej, pełni rolę kluczowej drogi ewakuacyjnej w sytuacji zagrożenia. W przypadku pożaru czy innego zdarzenia wymagającego szybkiego opuszczenia budynku, droga ucieczki musi być drożna i bezpieczna.

Zagracona klatka schodowa w nagłych wypadkach, takich jak pożar, staje się niebezpieczną pułapką. Wyobraźmy sobie sytuację pożaru w środku nocy, kiedy budzi nas dym. W pośpiechu, w półmroku lub całkowitej ciemności, z ograniczoną widocznością przez dym, każdy nieprzewidziany obiekt na drodze staje się śmiertelnym zagrożeniem.

Potknięcie się o rower, karton czy mebel w takiej sytuacji to nie tylko ryzyko bolesnego upadku. Upadek w gęstym dymie na klatce schodowej może oznaczać utratę przytomności lub opóźnienie, które uniemożliwi dalszą ucieczkę, wystawiając na działanie śmiercionośnych toksyn i gorąca.

Przepisy przeciwpożarowe bardzo restrykcyjnie podchodzą do kwestii dróg ewakuacyjnych. Wymagają one utrzymania minimalnej szerokości przejść, która pozwala na sprawną i bezpieczną ewakuację dużej liczby osób jednocześnie. Zastawienie klatki z definicji te wymogi narusza.

Zagrożenie pożarowe wiąże się także z samym materiałem, z którego wykonane są często pozostawiane przedmioty. Stare meble, dywany, makulatura, kartony – wszystko to materiały palne, które mogą przyczynić się do szybkiego rozprzestrzeniania się ognia.

Zwiększają one tzw. obciążenie ogniowe strefy. Nawet jeśli pożar zacznie się w mieszkaniu, nagromadzone łatwopalne przedmioty na klatce mogą sprawić, że ogień bardzo szybko zajmie klatkę, blokując drogę ewakuacji nie tylko z tego jednego, ale i z wyższych pięter.

Dym jest równie groźny, co ogień, a nawet bardziej. Zatrucia tlenkiem węgla i innymi toksycznymi gazami są główną przyczyną ofiar śmiertelnych podczas pożarów w budynkach mieszkalnych. Przedmioty na klatce mogą utrudniać rozprzestrzenianie się świeżego powietrza i gromadzenie się dymu.

Gromadzący się dym szybko ogranicza widoczność niemal do zera. W takich warunkach orientacja staje się niezwykle trudna, a obecność niespodziewanych przeszkód czyni poruszanie się w kierunku wyjścia ekstremalnie niebezpiecznym. Ludzie w panice często nie zauważają nawet dużych obiektów.

Myślenie, że "to tylko ten jeden mały stolik" czy "ten wózek mieści się z boku", to złudzenie. W kryzysowej sytuacji nawet niewielka przeszkoda może być decydująca dla życia czy śmierci. Każdy metr drogi ewakuacyjnej musi być wolny od przeszkód, które mogą spowolnić, zatrzymać lub spowodować upadek.

Problem dotyczy nie tylko mieszkańców. Służby ratownicze – straż pożarna, pogotowie, policja – potrzebują szybkiego i swobodnego dostępu do mieszkań. Przenoszenie ciężkiego sprzętu przez zastawione klatki zajmuje cenny czas i zwiększa ryzyko dla samych ratowników.

Wyobraźmy sobie strażaków próbujących dostać się z ciężkim sprzętem gaśniczym przez wąskie przejście zastawione szafkami. Albo ratowników medycznych próbujących znieść pacjenta na noszach. Kilka sekund opóźnienia w udzieleniu pomocy lub dotarciu do pożaru może mieć konsekwencje, jakie niesie za sobą ignorowanie przepisów dotyczących bezpieczeństwa i okazać się tragiczne.

Analiza zdarzeń pożarowych wielokrotnie wskazywała, że zastawione klatki schodowe przyczyniły się do zwiększenia liczby poszkodowanych lub ofiar. To nie jest abstrakcyjne zagrożenie; to coś, co dzieje się naprawdę i ma realny, dramatyczny wpływ na ludzkie losy.

Prawo budowlane i przepisy ppoż. są tu jednoznaczne – klatki schodowe i korytarze pełnią funkcję dróg ewakuacyjnych i muszą być utrzymywane w stanie, który zapewni bezpieczeństwo ich użytkowania. Oznacza to, że wszelkie elementy wyposażenia, które mogłyby ograniczyć wymaganą szerokość przejścia lub stanowić zagrożenie, są niedopuszczalne.

Minimalna szerokość dróg ewakuacyjnych jest określona w przepisach, jednak nawet jeśli zostawione przedmioty formalnie tej minimalnej szerokości nie naruszają, wciąż mogą stanowić potencjalnym ryzykiem dla bezpieczeństwa. Rower oparty o ścianę, który może się przewrócić, doniczka, o którą łatwo potknąć – to wszystko realne zagrożenia, szczególnie w warunkach stresu i słabej widoczności.

Rozmowa z doświadczonym strażakiem uświadamia, jak kluczowy jest każdy szczegół w akcji ratowniczej. Wolna droga ewakuacyjna to nie luksus, to konieczność. Zastawiona klatka to potencjalne utrudnienie, które w sytuacjach ekstremalnych może oznaczać przegraną walkę o życie.

Podsumowując, składowanie rzeczy na klatce schodowej to igranie z ogniem, dosłownie i w przenośni. Zwiększa ryzyko pożaru, utrudnia walkę z nim, a przede wszystkim drastycznie zmniejsza szanse na bezpieczną ewakuację dla wszystkich mieszkańców. Utrudniającą szybką ewakuację przeszkoda to odpowiedzialność, której nie można bagatelizować.

W świetle przepisów, odpowiedzialność za utrzymanie drożności dróg ewakuacyjnych spoczywa zarówno na zarządcy budynku, jak i na samych mieszkańcach. Zarządca odpowiada za egzekwowanie przepisów, ale każdy mieszkaniec ma obowiązek nie tworzyć przeszkód.

Niestety, wielu ludzi wydaje się bagatelizować te przepisy, traktując klatkę jako przedłużenie własnego mieszkania lub dodatkową przestrzeń magazynową. Dopiero tragiczne wypadki uświadamiają skalę problemu, ale wtedy jest już za późno na refleksję.

Dbanie o wolną klatkę schodową to przejaw odpowiedzialności nie tylko za siebie, ale za całą wspólnotę. To element dbałości o wspólne dobro, którym jest bezpieczeństwo. Każdy przedmiot usunięty z klatki to krok w stronę zwiększenia bezpieczeństwa wszystkich użytkowników budynku.

Konsekwencje takiego zaniedbania mogą być tragiczne, a świadomość tego faktu powinna być najlepszym argumentem za natychmiastowym usunięciem wszelkich zbędnych przedmiotów z klatki schodowej. Bezpieczeństwo nie jest czymś, na czym można oszczędzać miejsce.

Usunięcie przedmiotów na koszt mieszkańca – Dodatkowe koszty

Kiedy prośby i wezwania do usunięcia przedmiotów pozostawionych na klatce schodowej nie odnoszą skutku, zarządca budynku lub spółdzielnia mieszkaniowa mają prawo podjąć bardziej zdecydowane kroki. Jednym z nich jest usunięcie tych przedmiotów na koszt osoby, która je pozostawiła.

Ta procedura wynika zazwyczaj z regulaminu porządku domowego oraz przepisów prawa cywilnego dotyczących współwłasności i zarządu nieruchomością wspólną. Zarządca działa w imieniu i na rzecz wspólnoty lub spółdzielni, mając obowiązek dbać o porządek i bezpieczeństwo.

Pierwszym krokiem po bezskutecznych upomnieniach ustnych jest zazwyczaj wysłanie formalnego wezwania na piśmie, najczęściej listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W piśmie wskazuje się, jakie przedmioty należy usunąć i w jakim terminie, np. 7 lub 14 dni.

Pismo to powinno zawierać również pouczenie o konsekwencjach braku reakcji – możliwości usunięcia rzeczy na koszt właściciela i obciążenia go zryczałtowanymi lub rzeczywistymi kosztami takiej operacji. Często wskazywana jest także podstawa prawna lub zapisy regulaminu.

Jeśli mimo formalnego wezwania przedmioty wciąż blokują klatkę schodową po upływie wyznaczonego terminu, zarządca ma podstawę do działania. Zazwyczaj wynajmuje w tym celu zewnętrzną firmę, specjalizującą się w wywozie nieczystości wielkogabarytowych lub usługach porządkowych.

Koszt takiej usługi składa się z kilku elementów, co było widoczne na wykresie kołowym. Obejmuje on przede wszystkim wynagrodzenie dla pracowników fizycznych, którzy muszą przenieść i wynieść przedmioty z klatki schodowej do podstawionego pojazdu.

Drugim znaczącym elementem jest koszt transportu. Firma musi przetransportować usunięte rzeczy do odpowiedniego miejsca – np. punktu zbiórki odpadów wielkogabarytowych, sortowni lub składowiska odpadów.

Kolejnym kosztem, często najwyższym, jest opłata za utylizację lub przetworzenie usuniętych przedmiotów. W zależności od rodzaju materiałów (meble, sprzęt RTV/AGD, opony, gruz) opłaty te mogą być znaczące i są ustalane np. na podstawie wagi lub objętości.

Czasami zarządca decyduje o tymczasowym przechowywaniu przedmiotów, aby dać właścicielowi szansę na ich odzyskanie (choć ten zazwyczaj nie zgłasza się po „skarb” usunięty siłą). Koszty składowania również są naliczane, co dodatkowo podnosi finalny rachunek.

Finalny koszt operacji może się wahać w zależności od ilości i rodzaju usuniętych przedmiotów oraz cen rynkowych usług porządkowych w danej miejscowości. Za usunięcie kilku kartonów czy roweru może to być kwota rzędu 100-300 złotych.

Jednak w przypadku usunięcia kompletu starych mebli, zalegających materiałów budowlanych czy zdemontowanego wyposażenia łazienki, koszty mogą łatwo sięgnąć kilkuset, a nawet ponad tysiąca złotych. Firma porządkowa naliczy opłatę za pracę 2-3 osób, wynajem samochodu i kontenera, oraz opłaty utylizacyjne.

Zarządca po dokonaniu usunięcia przedmiotu wystawia właścicielowi mieszkania, z którego prawdopodobnie pochodzą, notę obciążeniową lub fakturę za poniesione koszty. W nocie tej powinny być wyszczególnione poszczególne składowe wydatków.

Podstawą obciążenia jest fakt, że to właśnie działania danego mieszkańca wygenerowały konieczność interwencji i poniesienia tych wydatków przez wspólnotę/spółdzielnię. Regulaminy często precyzują, że koszty sprzątania lub interwencji są przerzucane na osobę, która naruszyła przepisy.

Co się dzieje, jeśli obciążony mieszkaniec odmawia zapłaty? Zarządca może skierować sprawę na drogę sądową w postępowaniu cywilnym w celu odzyskania należności. Posiadając dokumentację w postaci pism, protokołów z usunięcia oraz faktury od firmy porządkowej, wspólnota ma mocne argumenty.

Sąd najprawdopodobniej przyzna wspólnocie rację, zasądzając od mieszkańca zwrot kosztów. Do pierwotnej kwoty dojdą wtedy koszty sądowe oraz odsetki za zwłokę w płatności, co dodatkowo zwiększa finansowe konsekwencje takiego zaniedbania mogą być tragiczne i znacząco przekłada się na portfel właściciela.

W praktyce, usunięcie przedmiotów na koszt właściciela może grozić usunięciem przedmiotów na koszt właścicieli staje się realną perspektywą, gdy wszelkie łagodniejsze metody zawiodą. Jest to sankcja finansowa, która ma zdyscyplinować mieszkańca i odwieść innych od podobnych działań.

Ciekawostką jest sytuacja, gdy nie da się jednoznacznie ustalić, do kogo należą porzucone na klatce przedmioty (choć często "śledztwo" po sąsiedzku lub monitoring rozstrzyga wątpliwości). W takim przypadku koszty usunięcia mogą zostać potraktowane jako koszt zarządu nieruchomością wspólną, obciążając proporcjonalnie wszystkich współwłaścicieli – sytuacja irytująca dla tych, którzy przestrzegają zasad.

Podsumowując ten aspekt – trzymanie rzeczy na klatce schodowej, poza mandatami, może skończyć się bolesnym rachunkiem od zarządcy za ich profesjonalne usunięcie i utylizację. Ten "dodatkowy" koszt jest realny i często wyższy niż potencjalna kara grzywny, skutecznie studząc zapał do darmowego magazynowania.

Warto o tym pamiętać – te kilka chwil "wygody" lub przekonanie o tym, że "nikt nie zauważy" czy "nikomu to nie przeszkadza", w konfrontacji z procedurą usunięcia na koszt właściciela, staje się bardzo drogie.

Co zrobić, gdy sąsiad zastawia klatkę? Rola zarządcy i przepisy

Problem zastawionej klatki schodowej dotyka najczęściej bezpośrednio mieszkańców, którzy dzielą tę wspólną przestrzeń. Co możemy zrobić, gdy widzimy, że nasz sąsiad ignoruje zasady i składowanie rzeczy na klatce staje się nawykiem?

Pierwszym i najbardziej naturalnym krokiem, który rekomenduje większość specjalistów od zarządzania nieruchomościami, jest próba bezpośredniej, życzliwej rozmowy z sąsiadem. Czasami ludzie po prostu nie są świadomi przepisów, zagrożeń lub tego, że ich działanie komuś przeszkadza.

Podejście powinno być spokojne i rzeczowe. Można zacząć od "Dzień dobry, widzę te rzeczy na klatce. Czy mógłby/mogłaby Pan/Pani je zabrać? Chodzi o to, że zgodnie z przepisami ppoż. klatka musi być wolna..." Albo po prostu wyrazić obawę o bezpieczeństwo lub trudność w przejściu.

Wiele problemów sąsiedzkich, w tym ten dotyczący porządku, można rozwiązać na tym etapie, jeśli tylko obie strony okażą dobrą wolę i zrozumienie. Warto próbować dialogu, zanim przejdzie się do bardziej formalnych kroków.

Co jeśli rozmowa nie przynosi efektu lub jest niemożliwa (np. ze względu na konflikty czy unikanie kontaktu przez sąsiada)? Wtedy rolę przejmuje zarządca wspólnoty mieszkaniowej lub spółdzielnia mieszkaniowa.

Zarządca jest podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie porządku i przestrzeganie regulaminu w częściach wspólnych budynku. Do jego obowiązków należy reakcja na zgłoszenia dotyczące naruszeń, takich jak zastawianie klatki schodowej.

W przypadku zgłoszenia od jednego lub kilku mieszkańców, zarządca zazwyczaj w pierwszej kolejności wysyła pismo do mieszkańca zastawiającego klatkę. Pismo to zawiera wezwanie do usunięcia przedmiotów i powołuje się na odpowiednie przepisy wewnętrzne lub powszechne (np. przeciwpożarowe).

Zarządca może również zamieścić ogłoszenie na tablicy informacyjnej dla wszystkich mieszkańców, przypominające o zakazie składowania rzeczy na klatkach schodowych i w korytarzach, co ma charakter edukacyjny i prewencyjny.

Jeśli pismo od zarządcy zostanie zignorowane, zarządca ma kolejne możliwości działania, w tym wspomniane już wcześniej usunięcie przedmiotów na koszt właściciela. Ale zanim to nastąpi, często próbuje się kolejnych kroków nacisku.

Kolejnym etapem może być poinformowanie mieszkańców o problemie i zaproszenie do współpracy, np. poprzez umieszczenie bardziej stanowczego komunikatu lub omówienie problemu na zebraniu wspólnoty/spółdzielni. Perswazja grupowa bywa skuteczniejsza.

Jeśli działania zarządcy (pisma, groźba obciążenia kosztami) nie skutkują, sprawa może zostać przekazana do odpowiednich służb publicznych. Najczęściej jest to zgłoszenie do Straży Miejskiej lub Gminnej. Są to organy uprawnione do interwencji w przypadkach naruszania porządku publicznego i niektórych przepisów budowlanych/ppoż.

Zgłoszenie do Straży Miejskiej może zostać dokonane przez zarządcę, ale równie dobrze może to zrobić sam poszkodowany mieszkaniec. Ważne jest, aby zgłoszenie było konkretne – gdzie leżą przedmioty, jakiego rodzaju są to przedmioty, jak długo tam zalegają i komu utrudniają życie.

Funkcjonariusze Straży Miejskiej przyjadą na miejsce, ocenią sytuację pod kątem przepisów prawa (np. Kodeksu Wykroczeń, przepisów ppoż.). Mają prawo do nałożenia mandatu karnego, pouczenia lub skierowania sprawy do sądu, jeśli mieszkaniec odmówi współpracy lub przyjęcia mandatu.

W przypadku rażących naruszeń przepisów przeciwpożarowych, szczególnie tych dotyczących dróg ewakuacyjnych, można również zgłosić sprawę do Państwowej Straży Pożarnej. Chociaż PSP rzadziej zajmuje się pojedynczymi przedmiotami, a częściej kontrolami całych budynków, w sytuacjach zagrożenia mogą interweniować.

Rola zarządcy w tym procesie jest kluczowa. To on ma narzędzia prawne i proceduralne, aby działać skutecznie w imieniu wspólnoty. Posiada adresy, zna przepisy dotyczące nieruchomości wspólnej, może oficjalnie korespondować z mieszkańcami i służbami.

Mieszkańcy często czują się bezradni, ale co zrobić, gdy sąsiad zastawia klatkę? Warto dokumentować sytuację (zdjęcia przedmiotów, daty), zbierać pisma od zarządcy i aktywnie komunikować problem zarówno zarządcy, jak i, w ostateczności, służbom porządkowym. To nie jest donosicielstwo, a dbanie o wspólne bezpieczeństwo.

Zgodnie z przepisami, to każdy współwłaściciel (mieszkaniec) ma obowiązek korzystać z części wspólnych w sposób nieutrudniający korzystania przez innych i niezgodny z ich przeznaczeniem. Klatka schodowa jest drogą komunikacyjną i ewakuacyjną, a nie magazynem.

Przepisy i regulaminy są po naszej stronie. Ważne jest, aby ich przestrzegania egzekwować, najpierw w sposób sąsiedzki, potem formalny poprzez zarządcę, a w ostateczności – prawny poprzez służby. Cierpliwość ma swoje granice, zwłaszcza gdy w grę wchodzi bezpieczeństwo.

Konsekwencje dla sąsiada mogą być wielorakie – od nieformalnych uwag i ostracyzmu, przez oficjalne upomnienia i pisma od zarządcy, po mandaty nakładane przez służby i koszty usunięcia rzeczy na jego rachunek. W skrajnych przypadkach nie tylko on poniesie konsekwencje, ale i jego sąsiedzi, np. ponosząc część kosztów usunięcia, gdy właściciel jest nieznany lub niewypłacalny.

Kluczem do sukcesu w rozwiązaniu tego problemu jest konsekwencja i współpraca między mieszkańcami a zarządcą. Ignorowanie problemu lub bierne narzekanie w kuchni nie przyniesie zmiany. Potrzebne jest aktywne działanie, zgodnie z obowiązującymi procedurami.

Niektórzy zarządcy stosują kreatywne metody – np. naklejają na przedmioty w widocznym miejscu kartki z datą i informacją, że "Przedmiot zostanie usunięty na koszt właściciela po upływie X dni, zgodnie z regulaminem". To bezpośredni sygnał dla właściciela i informacja dla innych.

Ostatecznym narzędziem prawnym jest wspomniana wcześniej ścieżka sądowa. Choć to krok ostateczny i czasochłonny, pokazuje, że wspólnota może skutecznie dochodzić swoich praw i egzekwować przestrzeganie zasad korzystania z nieruchomości wspólnej.

Problem składowania rzeczy na klatce schodowej jest odzwierciedleniem szerszego zagadnienia odpowiedzialności za wspólną przestrzeń. Wymaga świadomości prawnej, odpowiedzialności sąsiedzkiej i skutecznego działania ze strony podmiotu zarządzającego budynkiem.